Alicia Walinga (22) bewijst dat vrachtwagenchauffeur zijn geen mannenzaak is

Door: Karel de Jong/Omroep Sudwest

Als je vader vrachtwagenchauffeur is, ga je natuurlijk als dochter wel eens mee een ritje maken. Gezellig samen op de weg, tijd voor een goed gesprek en tussendoor helpen bij het laden en lossen. Voor Alicia Walinga uit Scharnegoutum is dit niet anders. Haar vader werkt als vrachtwagenchauffeur en ze mag als jong meisje regelmatig een dagje met hem meerijden. Toen nog niet wetende dat ze enkele jaren later exact hetzelfde beroep zou uitoefenen. Nu, op haar 22^e, werkt Alicia bij hetzelfde bedrijf en rijdt ze in een vrachtenwagen van dezelfde omvang als die ze eerder met haar vader deelde. Alicia bewijst dat vrachtwagenchauffeur zijn geen mannenzaak is

Alicia Walinga ziet eruit als een vriendelijke en zachtaardige meid. Ze draagt een keurig gestreken overhemd met een Rentex-logo erop. Ze heeft lang haar; haar wimpers zijn mooi gekruld en haar nagels vrolijk gekleurd en verzorgd. Thuis schuifelen er vier katten om haar heen en in de wei achter haar huis zijn haar twee paarden te vinden. Niet direct het stereotype vrachtwagenchauffeur dat we allemaal kennen.

Zoekende

Als jong meisje is Alicia zoekende in wat ze wil. Ze groeit samen met haar vader op in het huis van haar oma, voor wie ze samen mantelzorgen. Alicia probeert na haar middelbare school verschillende opleidingen. Van kinds af aan wil ze graag bij de politie, maar helaas komt ze niet door de loting. Ze besluit het CIOS te doen, maar ziet hier niet haar toekomst. Ook probeert ze nog de opleiding dierenartsassistent en paardenhouderij, maar ook hier kan ze het niet vinden. Alicia stopt met zoeken en kiest voor een tussenjaar. Ze maakt van haar bijbaan een vaste baan en gaat fulltime aan de slag bij het distributiecentrum van Poiesz. Wanneer er een interne vacature voor vrachtwagenchauffeur open komt te staan, krijgt Alicia de vraag of ze interesse heeft.

Van proefrit naar een carrière op de weg

Alicia: “Mijn vader is ook chauffeur en ik was wel eens met hem mee geweest op de vrachtwagen, maar het was niet zo dat ik altijd al vrachtwagenchauffeur had willen worden. Maar ik vond wel dat ik het ieder geval eens kon proberen. Daarnaast zit het in de familie, want ook mijn opa en overgrootvader waren vrachtwagenchauffeur. Ik werd ingepland voor een proefrit, waarbij ze kijken of je er geschikt voor bent en of je er gevoel voor hebt. En dat was ik. Zodoende ben ik mijn rijbewijs gaan halen en werd ik vrachtwagenchauffeur.”

Nadat ze haar rijbewijs C en CE op zak heeft, gaat Alicia drie weken met een collega op pad om ingewerkt te worden. En dan breekt al snel het moment aan dat ze zelf, en vooral alleen, die enorme vrachtwagen moet besturen. Dat blijkt nog best een dingetje. “Die eerste keer had ik echt flink de zenuwen”, lacht Alicia. “Op mijn eerste dag alleen hoefde ik gelukkig alleen Heerenveen op en neer, maar toch was het spannend. Je weet niet met welke situaties je te maken krijgt en dus ook niet hoe je dan moet handelen. In het begin heb ik dat nog vaak gehad, want je weet niet wat je tegenkomt. Het rijden zelf ging prima, maar als ik dan in de buurt van een locatie kwam, brak het zweet me uit, haha!”

Langere ritten en nieuwe bestemmingen

Twee jaar na die eerste rit bevalt het vrachtwagenchauffeur zijn haar nog steeds, en ze wil graag meer uren maken en dus ook meer verdienen. Daarnaast is het werk bij Poiesz vrij pittig omdat je veel zware spullen moet laden en lossen. Ze gaat op zoek naar een andere baan en komt via haar vader bij Rentex terecht. Daar vervoert ze vuile en schone was. “Voor Poiesz reed ik vooral in het Noorden en dus kortere afstanden. Nu rijd ik het hele land door en bezoek ik ziekenhuizen en verzorgingstehuizen. Vooral het maken van langere ritten door heel Nederland vind ik leuk, want ik kom op veel verschillende plekken.”

Het stigma van een mannenberoep

Dat vrachtchauffeur nog steeds wordt gezien als mannenberoep, ondervindt Alicia zeer regelmatig. Wanneer ze op locatie komt, krijgt ze weleens bijzondere vragen of opmerkingen. “Het gebeurt wekelijks dat ze verbaasd zijn als ik uit de vrachtwagen stap”, vertelt Alicia. “Dan zeggen ze: ‘O, zo’n klein meisje!’ Ze hebben me ook weleens gevraagd waar de chauffeur blijft of zelfs waar mijn vader is en wat ik hier doe. Of ze denken dat ik een stagiair ben. Ook al heb ik bedrijfskleding aan. Blijkbaar wil het er bij veel mensen niet in dat een meid van 22 ook een vrachtwagen kan besturen.”

Bij het bedrijf waar Alicia werkt, werken er vier vrouwen als vrachtwagenchauffeur. Een flinke minderheid. Wel ziet ze op de weg steeds meer vrouwelijke chauffeurs. “Ik denk dat televisieprogramma’s als ‘Meiden die rijden’ hieraan meehelpen. Daardoor krijg je toch een beter beeld van de baan. Maar het zijn grotendeels nog steeds veel mannen; het blijft toch wel een mannenwereld. En de gemiddelde vrouw die op de vrachtwagen zit, is ook wel het stoerdere type vrouw. Als zij uitstappen, dan stapt er ook wel echt wat uit. Ik weet dat ik dat niet ben, en snap ook dat mensen soms verbaasd zijn als ik uitstap, maar toch vind ik mijn werk ontzettend leuk!”

De werkdag van een vrachtwagenchauffeur

Ook vrachtwagenchauffeurs moeten aan het begin van een werkdag gewoon naar hun werk en dus rijdt Alicia aan het begin van haar dienst eerst met de auto van Scharnegoutum naar Bolsward. De meest vroege dienst begint al om kwart voor vier in de ochtend, maar gebruikelijk is een dienst die start tussen vijf en zeven uur.  5.00 uur. Ook rijdt ze wel eens avonddienst waarbij ze van vier uur tot middernacht werkt. “Als ik op het werk kom, bekijk ik mijn planning en pak ik de sleutels van alle locaties waar ik die dag naartoe ga. Dan stap ik op de vrachtwagen en vertrek ik. Ik heb niet een eigen vrachtwagen en dus rijd ik verschillende wagens, afhankelijk van waar ik naartoe moet. Sommige locaties kun je makkelijker bezoeken met een bakwagen en andere met een vrachtwagen.”

Waar ze het in het begin vooral spannend vond wat ze aantrof op locatie, vindt Alicia dat nu juist de uitdaging. Alicia: “Ik vind het vooral leuk om me op de moeilijkere plekken te redden en daar te manoeuvreren. Dan heb je weer wat nieuws en kun je wat proberen met de vrachtwagen. Dat is ook wat ik doe als ik even moet wachten op een klant. Het is voor mij een uitdaging om die vrachtwagen er op de juiste manier weer weg te krijgen, hoe lastig de situatie ook is.”

Anticiperen kun je leren

Anticiperen is wat je goed moet kunnen tijdens het rijden op een vrachtwagen. Alicia zit onderweg soms flink te puzzelen. “Als de weg eruit ligt en er is een omleiding moet ik snel kunnen schakelen. Ik kan met de vrachtwagen namelijk niet zomaar overal langs. Laatst was er op mijn route een omleiding waarbij ik op een tunnel van drie meter hoog afreed. Daar kon ik dus niet doorheen met een vrachtwagen van vier meter hoog. Je moet je onderweg dus ook continu blijven voorbereiden op wat er komt. Gelukkig hebben we verschillende navigatiesystemen die je hierbij helpen, maar je moet onderweg wel goed kunnen anticiperen.”

Het laden en lossen is voor Alicia een leuk aspect van haar baan, want ze is graag in contact met mensen. “Tijdens het laden en lossen kan ik even een praatje maken met de klant of een broodje eten. Het breekt de rit lekker en je bent even bezig, want bij de klant moet je best veel heen en weer lopen. Vraag me niet precies hoe, maar tijdens een gemiddelde werkdag leg ik gemiddeld zeven kilometer lopend af.”

Avontuur of veiligheid?

Een baan waarbij ze urenlang alleen maar op de weg zit en heel Europa doorkruist, ambieert ze niet. Hoewel ze het best eens zou willen proberen. “Bij Rentex hebben we geen routes waarbij je moet overnachten. Ik hoef dus niet ’s nachts langs de kant van de weg in mijn vrachtwagen te slapen. Aan de ene kant lijkt me het wel eens leuk om mee te maken, maar het lijkt me ook wel wat spannend. Je waant je daar vaak tussen allemaal buitenlandse chauffeurs en het is nu eenmaal wel een mannenwereld. Misschien moet ik eens een week met iemand meerijden om het te proberen, maar ik ben eigenlijk ook niet iemand die graag een week van huis is.”

Alicia is blij met de keuze die ze drie jaar terug heeft gemaakt. Wellicht dat ze in de toekomst eens voor zichzelf willen beginnen, maar nu zit ze goed, vindt ze zelf. “Of ik het rijden op de vrachtwagen over een paar jaar nog steeds zo leuk vind, weet ik niet. Later is later. Voor nu vind ik deze baan leuk en er is veel mogelijk in de toekomst. Het rijden ligt me sowieso goed en als ik het laden en lossen van containers zat ben, zijn er genoeg andere bedrijven die wat anders doen. Nu is het goed zoals het is.”