Begrip, zorgen en frustratie in de Noorderhoek na uitstel verhuizing AZC: “Het voelt als loze beloftes”

SNEEK – Het nieuws dat het asielzoekerscentrum (AZC) aan de Noorderhoek pas in 2028 sluit vanwege een te zachte bodem op de nieuwe locatie, is in de wijk ingeslagen als een bom. Waar sommigen het uitstel stiekem al zagen aankomen, heerst er bij veel omwonenden vooral het gevoel dat de gemeente afspraken schendt. Na goede gesprekken in december over de sluiting en herinrichting, veegt een onverwachte brief op de deurmat nu plotseling alle toezeggingen van tafel.

‘Harde afspraken gebroken via een briefje’

Wat de situatie voor veel wijkbewoners extra zuur maakt, is de manier waarop het nieuws is gebracht. Riemkje Alma (35) woont inmiddels zes jaar in Spitaal, een buurt in de Noorderhoek, en is actief in de wijkvereniging (al benadrukt ze in dit interview op persoonlijke titel te spreken). “Nog in december sprak wethouder Michel Rietman uitgebreid met de buurt. Toen is stellig beloofd dat het AZC in 2026 dicht zou gaan,” blikt ze terug.

“We mochten als inwoners toen meedenken over nieuwe plannen voor de locatie. Vanuit de wijk gaven we aan dat we heel graag vergroening en eengezinswoningen wilden. Ik vond het echt heel positief dat de gemeente toen zo oprecht het gesprek met ons aanging.” Dat er nu plotseling een brief op de deurmat viel met de mededeling dat de verhuizing ruim een jaar uitgesteld is, voelt als een breuk van vertrouwen. “Als je de inwoners eerst zo laat meedenken, maar vervolgens zulke harde beloftes breekt met een briefje, dan maak je jezelf als gemeente wel erg ongeloofwaardig.”

Dat de gemeente in november 2026 het aantal bewoners op de huidige locatie wil terugbrengen van 600 naar 450, voelt voor Alma als een druppel op een gloeiende plaat. “Het is gewoon niet fair. Ze halen straks 150 mensen weg, maar dat is een pleister plakken om de wond te dichten. En waar gaan die 150 mensen überhaupt naartoe?”

Woningnood

De vertraging en de plannen steken bij veel wijkbewoners ook op een ander vlak. Alma wijst op de moeizame woningmarkt en het idee om het gebouw dat straks leegkomt (als er 150 asielzoekers vertrekken) een nieuwe bestemming te geven. “Er is hier grote behoefte aan eengezinswoningen of ouderenwoningen”, legt ze uit. “Ouderen in de wijk wonen nu vaak nog in een te groot huis en zouden best willen doorstromen. Maar dat gaan ze echt niet doen als er slechts 150 van de 600 asielzoekers weggaan. Dan zit je als oudere straks letterlijk midden in het AZC.”

Daarnaast zet ze haar vraagtekens bij de locatie in Harinxmaland. “Waarom wordt daar wel volledig nieuw gebouwd voor een AZC? In Harinxmaland komen dure woningen te staan. De kans is groot dat die huizen in waarde dalen zodra het AZC daar opengaat.”

Gevoel van onveiligheid en overlast

Uit een ronde door de wijk blijkt dat de langere aanwezigheid van het AZC bij meerdere bewoners leidt tot zorgen over de leefbaarheid. Een bewoonster, die anoniem wil blijven, vertelt tijdens het uitlaten van haar hond dat ze zich niet meer altijd veilig voelt. Ze refereert onder meer aan een steekpartij bij de ‘gele flat’. “De buurt is er de laatste tijd niet beter op geworden. Als ik met de hond loop, fluiten ze me na. Ik sta echt niet achter de vertraging, maar goed, die mensen moeten natuurlijk ook ergens heen. Eigenlijk had ik, en met mij veel anderen hier, stiekem al niet anders verwacht dan dat dit soort projecten uitlopen.”

Ook Alma herkent de overlast. Ze somt een reeks incidenten op: van diefstallen uit tuinen en auto’s tot jeugd die met elkaar op de vuist gaat. “Er worden verdovende middelen gebruikt; je vindt jointjes in de speeltuin en overal liggen wietzakjes. Ook is er vaak geen respect voor andermans spullen. Ze gaan bijvoorbeeld op mijn auto zitten. Als ik er dan wat van zeg, krijg ik een grote bek terug.” Alma is bovendien kritisch op de handhaving vanuit de gemeente, die volgens haar soms minder streng optreedt bij incidenten rondom het AZC.

“Je moet je ook in een ander kunnen verplaatsen”

Toch klinkt er niet alleen onvrede in de wijk. Een jong gezin, wandelend met hun twee kinderen door de straat, haalt de schouders op over het langere verblijf van de asielzoekers. “Zolang wij er geen last van hebben, vinden we het allemaal wel prima”, reageert de vader nuchter. “Je hoort inderdaad ook andere geluiden in de wijk, maar wat ons betreft maakt het niet zoveel uit. We zijn uiteindelijk allemaal mensen, je moet je ook in een ander kunnen verplaatsen.”

Oproep tot betere integratie

Volgens Alma ligt de sleutel tot een leefbare wijk de komende twee jaar bij de aanpak van de gemeente. Ze pleit voor meer begeleiding om AZC-bewoners daadwerkelijk te laten integreren. “Ik ben absoluut niet racistisch en ik vind niemand minder waard”, benadrukt ze. “Ik heb bijvoorbeeld een buurvrouw die statushouder is. Zij integreert prima en we tonen respect voor elkaar. Dan vind ik het natuurlijk helemaal prima.”

Toch vindt ze dat er een duidelijke grens getrokken moet worden bij overlastgevers. “Kijk wie het verpesten en pak die aan, en steek de energie in de mensen die wél goed inburgeren en degelijk zijn.”